Overzicht

 

Gedichelijke hersenspinsels

Op deze pagina vind je enige gedichten die ik in de loop van de jaren heb geschreven. Daarbij heb ik het dichten recentelijk weer opgepakt, dus deze pagina zal regelmatig vernieuwd worden.

Alle gedichten hebben een sterk persoonlijk en geven mijn gevoelens en ervaringen weer. Sommigen zijn speciaal voor mensen geschreven om ze een hart onder de riem te steken. Misschien kun je er iets mee, misschien ook niet. Het is aan jou.


 

Zelfvertrouwen

Terwijl de dagen verkorten,
lengt mijn weerbare signatuur.
Een tierend mozaïek van ervaringen,
trots zelfvertrouwen verlicht mijn pad.
Als een sneeuwbal die al toenemende,
onbevreesd tegen de heuvel op rolt.





 

Gekrakeel

Een hard gelach, scherp tussen de takken,
Terwijl de zon de ochtendnevel optrekt,
Al fietsend hoor ik luid gekrakeel,
Van vogels met zwarte pakken en rokkostumen,
En in het geschreeuw van diverse toonaarden,
Herken ik een schoonheid die mijn lach verwekt.





 

Verstoringen


(Voor Ingrid en Anneke)

Het leven is een aaneenschakeling van snelheden, even onrustig als de overrompelende wind.
Soms kunnen onaangekondigde wentelingen al je zorgen van je wegblazen,
Soms kan een aanzwellende storm je ook opeens geheel uit balans doen razen,
De uitkomst van het leven is altijd onverhoeds, ongeacht je keuzes of wat je ondervind.

Het leven is een aaneenschakeling van consternaties, even onrustig als de vloeiende regen,
Soms kun je genieten van een verkwikkende bui op een verzengende zomerdag,
Soms kan een wolkbreuk van emoties je hart doen overvloeien en ga je geheel overstag,
Het pad van het leven is gespeend van evenwicht, ondanks alles wat je zal kunnen overwegen.

Het leven is een aaneenschakeling van temperaturen, het ritme van de rijzende zon,
Soms kan ze je hart verwarmen, en lijken alle zorgen van de dag te verdampen in de lucht,  
Soms kan de overheersende hitte luchtspiegelingen voeden, haar onweerstaanbare leugens zijn berucht, 
Het doel van het leven is als de vrucht in de grond, het oplopende kwik daalt aan de horizon.





 

Eindejaarsbalans

Twaalf maanden zijn tot een jaar van herinneringen aan elkaar geregen,
Diverse kleurrijke momenten die op je levenspalet zijn uitgehard,
De laatste maand is gekomen om alles op zijn waarde af te wegen,
Het ervaren dat je licht en donker koestert in je hart,
De balans wordt opgemaakt, is iedere dag een waardevolle zegen?

Vele dagen sterven in je herinnering een roemloze dood,
Eenvoudige tekeningen, meervoudige toonzettingen in de mist,
Maar felle kleuren zetten de toon, geboren uit geluk en nood,
Levensmomenten die bovendrijven, soms ontstaan uit een list,
De balans wordt opgemaakt, heb ik geluk of mis ik de boot?

Op deze rustige ochtend zet ik mijn balans op het luisterende papier,
Overdenk ik de geluiden van weleer, zoekend naar kleuren die ik begeer,
Ik herinner mij vele momenten van veranderingen, met tranen en vertier,
Vaak met angst ontvangen, vaak afgesloten met gevoel van bekeer,
De balans wordt opgemaakt, wat is het resultaat dat heerst alhier?

Geld heeft mijn dorst niet gelest, kleine momenten bevochten mijn brein,
Het samenzijn met vrienden wordt als een dierbaar goed bewaard,
Maar ook verlies van anderen, mens of dier, die niet meer bij ons zijn,
En steeds meer momenten van hoop hebben zich in ons hart gespaard,
De balans wordt opgemaakt, smaakt het jaar naar wijn of azijn?

De samenloop van levenskleuren tonen het door mij bewandelde pad,
Eén dag voert de boventoon, bovendrijvend als een parel in de dauw,
De dag van ons huwelijk, de ring die een eed van trouw heeft omvat,
Een belofte die alle angst doet verdwijnen, geluk waarin ik alles herbouw,
De balans is opgemaakt, tevredenheid drijft omhoog, meer dan ik ooit bezat.





 

Horizon

Langzaam gaat de horizon omhoog,
De witte vlekken worden steeds meer overbluft,
door de allesoverheersende gloed,
Alle kleuren vervagen,
terwijl mijn gevoelens voor je zich verdiepen,
Dieper dan het donker,
overheersende dan de rode gloed.

En terwijl de zon onderduikt,
gloeit mijn hart op als een kaars in de duisternis,
Onze handen in elkaar,
Mijn mouw schuurt de jouwe,
als een verstoring in de donkere stilte,
Terwijl sterren onze liefde belichten,
En eeuwig bezegelen

Volstrekte duisternis,
Omgeeft onze vergeten omgeving,
De kou laat ons dichter tegen elkaar kruipen,
Onze lippen raken elkaar,
Gloeiend als de ondergaande zon,
En nogmaals..





 

Verborgen verdriet


(Voor Wailet)

In de schaduw van de lach heult een façade van licht,
De vertroebelde zandloper meet de tijd die alle wonden heelt,
Maar niemand weet hoeveel zand er behoeft voordat je zwicht,
De geur van de horizon is nakend maar het pad is nog verdeeld.

In het licht van de traan schuilt een geheim dat reeds is onthult,
De haastiger zandloper meet de tijd die alle wonden betwist,
Maar niemand weet hoeveel zand er weer is bijgevuld,
De horizon lijkt nabij maar het pad is gevuld met ranken van mist.

In de betekenis van het woord spreekt een waarheid die is verdeeld, 
De lengende zandloper meet geen tijd die meerdere gezichten kent,
En niemand weet hoeveel zand een sluimerend ongeduld teelt,
De horizon is een naderend doel dat te veel berusting is toegekend.

In de helende kracht van de tijd schuilt een wond die je niet kunt smoren,
De volgelopen zandloper meet geen tijd die in zijn schaduw is gelegen,
En niemand weet hoeveel zand met de draaiing van de wind is verloren,
De horizon is geen bestemming maar een pad dat moeizaam wordt verkregen





 

IJs

Mijn ogen zijn open, maar beleven nog geen licht,
Flarden gedachten grijpen aan elkaar, vormen een beeld,
Hersenspinsels bevangen in het web van de slaap,
Het verleden en toekomst, het heden mengt ze aanéén.

Mijn ogen zijn open, maar tranen verblinden het zicht,
Je realiseert je dat leeftijd je ziel heeft ingehaald,
Je hart verkilt, gevangen in het ijs van de tijd,
Heden en toekomst, het verleden heeft ze verstoord.

Mijn ogen zijn open, maar willen weer dicht,
Angst om op te staan, bang voor de uren die komen gaan,
Belevenissen en ervaringen, de mooiste smaken het zuurst,
Het verleden en het heden, de toekomst heeft hun belofte verloren.





 

Ochtendecho

Langzaam begint de ochtend te ontdooien,
Schel geschetter, de zenuwachtig roep van een merel,
Eenzaam nog, verwarrende ritmiek,
Een echo in de stilte,
Sneeuwwitte bomen tekenen scherp in de donkere nacht,
Een fotonegatief dat langzaam kleur ontvangt,
Maar steeds sneller zet de zon zijn kracht in,
Een wolk van gekrakeel, een zwerm met kraaien trekt het ochtendglooien voort,
Duisternis ontwijkt, de echo is doorbroken,
Een nieuwe dag is geboren.





 

Mist

Het ontwaken hangt als een mist om je heen,
De onzekerheden van de dag zijn nog onbereikbaar,
Gedachten condenseren, maar concreet is er nog geen,
De hoop sluimert in je hart, maar de twijfels zijn daar.

 

© Eric A. Slim